Искуства играча са арбитражом су слична: неколико недеља ситних, сталних добитака, а после тога ограничење налога због арбитраже, прво на мале улоге, а затим на свега неколико динара по тикету. Кладионице препознају образац по томе што играч узима само квоте које одступају од тржишта, уплаћује необичне износе и не игра ништа друго. Када се налози ограниче, зарада стаје, а део новца остаје заробљен на више налога. Дешава се и да се квота помери између две уплате, па од арбитраже остане обична опклада.
Арбитражно клађење није забрањено, јер ниједан српски пропис играчу не брани улагање код више лиценцираних приређивача. Али правила кладионица, записана у општим условима, дају им право да ограниче улоге, пониште опкладе уложене по очигледно погрешној квоти или затворе налог. Поништење најчешће погађа баш опкладу на погрешну квоту, а из такве грешке арбитража често и настаје. Играчу тада остаје једна страна опкладе и ризик од ког је бежао.